?

Log in

Previous Entry | Next Entry

Het vogeltje.

In mijn nederige en saaie bestaan beleef ik over het algemeen niet zo erg veel, dus daarom geniet ik altijd extra van die kleine dingetjes waarover ik nu ga vertellen.
Ik liep daarstraks vanaf de supermarkt naar huis met mijn boodschappentrolley, toen ik in de heg langs een basisschool een druk gefladder en getjilp hoorde. Ik gaan kijken natuurlijk, want ik had al het vermoeden dat er iets niet goed was. En inderdaad, hoor. Er zat een kleine huismus, die nog maar net kon vliegen volgens mij, met zijn pootje vast tussen de stekelige takken. Of eigenlijk zat hij met een nageltje vastgehaakt. Ik heb hem voorzichtig vastgepakt, maar het lukte mij eerst ook niet om hem los te krijgen. Dan maar de tak eraf gebroken. Sorry heg, maar je hebt er nog genoeg over. Na wat gefriemel en gepeuter heb ik hem uiteindelijk los gekregen. Want je kunt natuurlijk niet gaan staan rukken aan zo'n klein pootje. Ik zette hem weer zachtjes op de grond neer tussen het groen en hij fladderde er weer vrolijk vandoor. Kijk, en daar word ik nu blij van ;)
Ik heb nog geprobeerd om een foto te maken met mijn mobieltje, maar die is jammergenoeg mislukt. Want probeer maar eens met één hand je mobieltje uit de tas te vissen en dan ook nog eens met je linkerhand een foto te maken terwijl je rechtshandig bent. En met die felle zonneschijn kon ik het schermpje ook niet goed zien. Het resultaat was een foto van mijn vingers. Als je goed kijkt dan kun je wel een paar veertjes zien, maar dat was het dan wel. Eeuwig zonde, want je houdt natuurlijk niet elke dag een huismusje in je hand.

Tags: